شمارهٔ ٣ - وله در مدح علاءالدین محمد

اگر تو جلوه دهی قامت چو طوبی را

ز خلد باز ندانند دار دنیی را

گهی که سلسله زلف را بجنبانی

جنون شود متمنی عقول اولی را

ندید روی ترا بت پرست و گر بیند

گمان مبر که برد سجده لات و عزی را

از آنزمان که بدنیا شکفت چون تو گلی

نهاد دست قضا چار باغ عقبی را

بعهد لعل لب جانفزات طی کردست

زمانه ذکر دم روحبخش عیسی را

نموده تیرگی زلف و روشنی رخت

بچشم خلق شب پرتو تجلی را

شکسته زلف تو بازار عنبر سیراب

رخت نشانده بر آتش روان مانی را

ملامتم چه کنی ای رقیب در عشقش