شمارهٔ ۵٩ - قصیده در مدح علاءالدین محمد هندو وزیر

صبا بهر شکن از زلف او که تاب دهد

شکست عنبر سارا و مشک ناب دهد

نگار من چو بعزم صبوح برخیزد

زمانه چهره بمهر سپهر تاب دهد

چو می بنوشد و خوی بر رخش پدید آید

چنان بود که سمن را بشبنم آب دهد

عرق بگرد رخش چونگلاب بر گل تر

بلی شگفت نباشد که گل گلاب دهد

ز شرم تاب رخش چون نقاب بربندد

رخش اگر چه که تاب از پس نقاب دهد

مشام جان شود از زلف دوست مشک آگین

علی الخصوص که باد صباش تاب دهد

منم که ساقی عشقش مرا بهر مجلس

زخون دیده شراب از جگر کباب دهد

خمار آن لب شیرین هنوز در سر ماست

از آن خمار خلاصم مگر شراب دهد

شگفتم آید از آن آب زندگانی خویش