شمارهٔ ۶٩ - ایضاً له

یا رب از من خبری سوی خراسان که برد

قصه درد دل من سوی درمان که برد

سخن ذره که گوید بر خورشید فلک

ناله بلبل شیدا بگلستان که برد

کس ندانم که رساند بر جانان سخنم

از گدایی سخنی بر در سلطان که برد

زلف او را چو پریشانی خود هست تمام

پیش او نام دل زار پریشان که برد

جان من تشنه و لعل لب او آب حیات

تشنه یی را بلب چشمه حیوان که برد

یوسف است او و من اندرغم او یعقوبم

سوز یعقوب سوی یوسف کنعان که برد

جان فرستاد می ایکاش کسی میبردی

تحفه یی سخت حقیر ست بجانان که برد

گیرم احوال دلم دوست رساند بر دوست

وصف شوقم بر آن منبع حیوان که برد

آنگه از روح قدس عقل بخلوت پرسید

کز شرف ره بسوی ذروه کیوان که برد

روح قدسی زسر حیرت و دانش گفتش

آصف عهد یمین دول است آن که برد