شمارهٔ ٧٩ - وله ایضاً قصیده در مدح تاج الدین علی سربداری

دوش بی هیچ خبر کوکبه باد سحر

بر در حجره من کرد بصدلطف گذر

حلقه بر در زد و چون باز گشادند درش

اندر آمد ز در و غم ز دلم رفت بدر

دم بر افتاده و سر تا قدمش گرد آلود

مست و بیچاره ز سختی ره و رنج سفر

چون بر آسود زمانی پس از آنش گفتم

خیر مقدم ز کجا پرسمت ای باد سحر

لطف کردی بچنین وقت که بازم جستی

هان بگو تا زکجا میرسی و چیست خبر

گفت من پیشروام میرسد اینک ز پیم

رایت نقش طرازش همه با فتح و ظفر

رایت شاه جهان داور و دارای زمین

آنکه شد کشور اعداش همه زیر و زبر

تاج شاهان جهان آنکه ز پا و سر اوست