شمارهٔ ٨۶ - قصیده در مدح امیر تالش

فصل بهارست خیز ای صنم گلعذار

کوکبه گل رسید باده گلگون بیار

حیف نباشد که چون سوی چمن بگذری

نرگس رعنا بود مست و تو اندر خمار

غرقه بحر غمم زود ترک ساقیا

کشتی می کن روان تا کنم از وی گذار

پیکر نرگس نگر هست تو گویی مگر

برکف سیمین یار ساغر زرین عیار

بر ورق لاله بین لطف سرشک سحاب

چون عرق مشکبوی بر رخ گلرنگ یار

در دهن غنچه شد تعبیه زعفران

بس که زند خنده بر گریه ابر بهار

از سر سرو سهی نافه ربودست باد

ز آن سبب اندر چمن میگذرد مشکبار

جنبش باد صبا گر همه زینسان بود

زود بر آید بهم رونق مشک تتار

تازه شود هر نفس جان ز نسیم صبا