شمارهٔ ٨٩ - ایضاً قصیده در مدح معز الدین حسین کرت

منت خدایرا که بتوفیق کردگار

نامی که جست یافت جهانگیر نامدار

نویین عهد خسرو خسرو نشان حسین

آنکس که روزگار بدو دارد افتخار

هر آرزو که داشت نهان در میان دل

بخت جوان نهاد بشادیش در کنار

از یمن بخت و طالع سعد و نفاذ حکم

هر کام دل که خواست بدان گشت کامکار

ای آفتاب عالم و ای سایه خدای

بشنو حکایتی ز من زار دلفکار

دی بامداد چون شه سیاره بر فراخت

رایات نور از بر این نیلگون حصار

بودم نشسته با غم دل در فراق یار

ناگه در آمد از درم آن یار غمگسار

رخ چون گل شکفته و خندان چو غنچه لب