شمارهٔ ١٠٧ - ایضاً در مدح امیر مولای بیگ

ندانم آن رخ حورست یا جمال ملک

که رشک میبرد از حسنش آفتاب فلک

بسان دایره کارم شدست بی سر و پای

ز عشق آن دهن همچو نقطه کوچک

زهی جمال تو بر هم شکسته رونق حور

خهی ز شرم تو اندر حجاب رفته ملک

کمان ابروی مشکین کشیده تا بن گوش

گشاده بر هدف جان عاشقان ناوک

شدست پسته شرینت شور هفت اقلیم

شگفت نیست چو دروی مرکبست نمک

خرد چو زلف ترا دید بر رخت میگفت

که هندوییست بسی نیکبخت و بس زیرک

رخ چو ماه تو از زیر زلف میتابد

چنانک نور یقین در میان ظلمت شک

دلم چو ماهی بر خاک میطپد ز آندم

که گرد آب کشیدی ز مشک ناب شبک

مکن ستم صنما بر دلم که ناگاهی