شمارهٔ ١١٧ - قصیده فی مدح السلطان نظام الدین یحیی

خراسان بار دیگر شد بهشت آسا خوش و خرم

ز فر خسرو عادل خدیو خطه عالم

سر گردنکشان شاهی که رأی عالم آرایش

نموداری بود خرم خلایق را ز جام جم

نظام ملک و دین یحیی که او را میتوان گفتن

سلیمان قدر و آصف رأی و موسی دست و عیسی دم

جوانبختی که از پوشیدگان غیب رأی او

گشاید پرده ز آنمعنی که هم پیرست و هم محرم

بدستت گر کند نسبت کسی ابر بهاری را

خرد باور کجا دارد که چون دریا بود شبنم

نشاید قد قدرش را قبا جز اطلس گردون

ازین استاد صنع او بمهر و مه کند معلم

فلک در موکب جاهش علمداریست ز آن بندد

فراز صبح زرین شهاب از زلف شب پرچم