شمارهٔ ۳۰۱

بگو ای ماه تابان تا کجایی

که یکدم نزد مشتاقان نیایی

چو من بهر توأم بیگانه از خویش

چرا بستی طریق آشنایی

بگو ز آن لب سخن گر نیک و گر بد

که چون طوطی بجز شکر نخایی

مرا کی ماجرا سخت آید از تو

که تو سر تا قدم عین صفایی

ز دست دوستان زهر هلاهل

کند چون نوشدارو جانفزایی

ترا بر جان ما فرمان روانست

که تو شاهی و ما مشت گدایی

اگر معشوق رند و می پرستست

نزیبد عاشقانرا پارسایی

مگر وقتی بتن ابن یمین را

ضرورت افتد از کویت جدایی