شمارهٔ ۴

کافی دین و دولت ای صدری

که جنابت سپهر آیاتست

روح پرورده ضمیر مرا

تا مدیح تو ورد اوقاتست

حرز دوشیزگان پرده غیب

همه یا کافی المهماتست