بِسْمِاللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحیم و به نستعین
شکر و سپاس موجودی را که اعیان اشیاء را به ظهور نور خویش بنواخت که اللٰه نور السموات والارض و علم عشق در کشور عاشقی برافروخت و به معشوقی درتاخت که یحبهم و یحبونه و نقش و اثر غیر از
هشدار: این کتاب که علاوه بر عراقی به عزیز نسفی هم منتسب شده از آن هیچکدم از آنها نیست و در واقع نام اصلی آن «رشف الالحاظ فی کشف الالفاظ» بوده و تألیف «شرف الدین حسین بن الفتی تبریزی» (متعلق به سدهٔ هشتم هجری) است که با همین نام و نام مؤلف به تصحیح نجیب مایل هروی منتشر شده است. در صفحهٔ ۵۹۷ جلد چهارم «دانشنامهٔ زبان و ادب فارسی» به سرپرستی اسماعیل سعادت منتشر شده توسط فرهنگستان زبان و ادب فارسی به سال ۱۳۹۱ آمده است: «اثر دیگری که به غلط به عراقی نسبت داده شده، است رسالهای است به نام «اصطلاحات» که در آن اصطلاحات صوفیانه شعر فارسی تعریف شده است. این رساله نیز ظاهراً در اصل رساله رشف الالحاظ فی کشف الالفاظ، تألیف شرفالدین حسین الفتی تبریزی است (تصحیح نجیب مایل هروی، تهران، ۱۳۴۶ ش) و ربطی به عراقی ندارد.»
۴ شعر از عراقی
شکر و سپاس موجودی را که اعیان اشیاء را به ظهور نور خویش بنواخت که اللٰه نور السموات والارض و علم عشق در کشور عاشقی برافروخت و به معشوقی درتاخت که یحبهم و یحبونه و نقش و اثر غیر از
میل رجوع را گویند به اصل خود بی شعور و آگاهی از اصل و مقصد همچون رجوع طبیعی چون جمادات به طبایع اربعه که بی اختیار مایل اصلند و همچون رجوع عناصر به اصل خود بی اختیاری آرزو میل است
مجلس آیات و اوقات حضور را گویند با حق تعالی عشرت لذت انس است با حق تعالی و شعور و آگاهی از لذت طرب انس است با حق تعالی و سرور دل در آن عیش دوام حضور است و فراغت آن به تمامی شراب غل
وصال مقام وحدت را گویند مع اللٰه در سرا و ضرا کنار دریافت اسرار و دوام مراقبت را گویند بوس استعداد قبول کیفیت کلام را گویند علمی و عملی صوری و معنوی فراق غیبت را گویند از مقام وحدت