رباعی شمارهٔ ۱۳عراقیرباعیاتای جمله خلق را ز بالا و ز پستآورده ز لطف خویش از نیست به هستبر درگه عدل تو چه درویش و چه شاهدر سایه عفو تو چه هشیار و چه مست
