رباعی شمارهٔ ۴۷

زنجیر سر زلف تو تاب از چه گرفت

و آن چشم خمارین تو خواب از چه گرفت

چون هیچ کسی برگ گلی بر تو نزد

سر تا قدمت بوی گلاب از چه گرفت