رباعی شمارهٔ ۱۳۵
عراقیآنم که توام ز خاک برداشته ای
نقشم به مراد خویش بنگاشته ای
کارم به مراد خود چو نگذاشته ای
می رویم از آن سان که توام کاشته ای
آنم که توام ز خاک برداشته ای
نقشم به مراد خویش بنگاشته ای
کارم به مراد خود چو نگذاشته ای
می رویم از آن سان که توام کاشته ای