بخش ۴ - حکایت

پسری داشت شحنه تبریز

حسن او دل فریب و شورانگیز

خلعت ذات او ز موزونی

صورت لطف و صنع بی چونی

شیخ عالم امام غزالی

آن جهان علوم را والی

گشت آگاه زان گزیده خصال

صفتش فهم کرد از استدلال

خبر حسن او به شیخ رسید

صبر و آرام از دلش برمید

اسب عزم از زمین ری زین کرد

میل دیدار آن نگارین کرد

از می اشتیاق او شد مست

پای در ره نهاد و دل بر دست

چون به نزدیک شهر رفت فقیر

عرضه کردند حال او به امیر

گفت شحنه که باشد آن سالوس

به امید آمد و شود مایوس

شیخ صورت پرست و زراق است

شهره شید اندر آفاق است

مگذارید اندرین شهرش

تا رود باز پس کشد زهرش