شمارهٔ ۳۲
بابافغانی شیرازیساقیا بیدار گردان چشم خواب آلوده را
باده نوش و نقل کن دل های خون پالوده را
لاله از حد می برد مستی و گل تر دامنی
خیز و در جام شراب انداز مشک سوده را
گر گناهی نیست در مستی ثوابی نیز نیست
اجر چندانی نباشد کار نافرموده را
کشتی می می برد از ورطه عقلم برون
ورنه آسان چون روم این راه ناپیموده را
آنچه در گنج دو عالم نیست در میخانه هست
تا به خواری ننگری این کهگل فرسوده را
ای صبا بگذر به خاک شوربختان فراق
این نمک بر دل میفشان مردم آسوده را
نامه درد فغانی قابل تحریر نیست
بهر این بیت العمل ضایع مگردان دوده را