شمارهٔ ۳۹

هرگز نظر به کام نیالوده ایم ما

فارغ نشین حسود که آسوده ایم ما

زخم دل شکسته به الماس بسته ایم

بر داغ های سینه نمک سوده ایم ما

آب حیات در نظر و مهر بر دهان

آیینه در برابر و ننموده ایم ما

یک رو و یکدلیم اگر نیک و گر بدیم

قلب سیه به حیله نیندوده ایم ما

کمتر ز هر کمیم و کم از کمتریم هم

بر خود هزار بار نیفزوده ایم ما

خود را چنانکه هست به مردم نموده ایم

هرجا که بوده ایم چنین بوده ایم ما

دم در کشیده ایم فغانی ز نیک و بد

در هر فسانه باد نپیموده ایم ما