شمارهٔ ۱۴۵

چشمم نظری در رخ آن دل گسل انداخت

در هم شد و تیرم به دل منفعل انداخت

جنگ من و معشوق چو جنگ دل و دیده ست

کو حمله به دل زد دل پر خون به گل انداخت

در جامه نمی گنجم ازین شوق که آن شمع

دستم به گریبان زد و آتش به دل انداخت

می خواست که سر رشته فرو ریزدم از هم

آتش شد و سوزم به دل مضمحل انداخت

یک بار نپرسید به غلتیدن چشمی

ما را که ز مژگان زدن متصل انداخت

هر بهله بلغار که در دست نگاری ست

دستی ست که سرپنجه ترک چگل انداخت

در آب و عرق از غضب یار فغانی

دل را چو گل نم زده خوار و خجل انداخت