شمارهٔ ۱۶۵

گل آمد ساقیا محبوب گل رخسار می باید

می بی غش به دست آمد گل بی خار می باید

چرا باشند مرغان بهشتی حبس در مکتب

مقام این تذروان گوشه گلزار می باید

چو نام دوستی بردی بیفشان از وفا تخمی

زبان چرب را شیرینی گفتار می باید

خوشست آن وعده کز جانان به مقصودی رسد عاشق

به گفتن راست ناید کار را کردار می باید

نه آسان است کشتن خلق را و ساختن زنده

لب شکرفشان و غمزه خونخوار می باید

از اندک می که بنشاند غباری نیست آزاری

بلا اینست کاین جنس نکو بسیار می باید

هر آن محنت که در عالم از آن دشوارتر نبود

به یاری می توان از پیش بردن یار می باید

جمال چهره معنی ندارد عاشقی چندان

متاعت یوسفست ای دل کنون بازار می باید

فغانی خانه ویران ساز تا نامت بقا گیرد

اثر خواهی که ماند در جهان آثار می باید