شمارهٔ ۳۰۷
بابافغانی شیرازیمه خورشدروی من دمی یک جا نمی گنجد
چنان گرمست بر دل ها که در دل ها نمی گنجد
نسیم دامنش گلزار گیتی برنمی آرد
غبار موکبش در عرصه غبرا نمی گنجد
شهیدی کز سر کویش غبارآلود بیرون شد
ز شوقش تا ابد در جنت المأوا نمی گنجد
عجب گر بر سلام کس فرود آرد سر ابرو
چو برطرف کلاهش عز و استغنا نمی گنجد
ازین می خوردن پنهان و پیدا آتشی دارم
که در پنهان ندارد جا و در پیدا نمی گنجد
اگر فردای دیگر مستی جام و صبوح اینست
جزای این گنه در مجلس فردا نمی گنجد
ز عشق کافری پیرانه سر در بزم میخواران
به دینم رفت بیدادی که در دنیا نمی گنجد
نخواهد در سر و کار بلای عشق و مستی شد
وجود پربلای من که در یک جا نمی گنجد
ز بیداد غیوری آنچه از کافردلی دیدم
چه جای کعبه در بتخانه ترسا نمی گنجد
جنون عشق و از جانان خیال بوسه و آغوش
مگو این ها که این ها در خیال ما نمی گنجد
فغانی را دهان آرزو شیرین نخواهد شد
پر از زهرست جام او در آن حلوا نمی گنجد