شمارهٔ ۳۱۸

شب هجرم خوش آمد ناله و فریاد از آن خوش تر

فغانم هم خوش و آه دل ناشاد از آن خوش تر

از او خوش می نماید اینکه بد گوید رقیبان را

وگر هرگز از ایشان می نیارد یاد از آن خوش تر

نرنجم هرگز از بیداد و جور آن جفاپیشه

که جور دلبران خوش باشد و بیداد از آن خوش تر

خوش است این گر ملامت خانه دل ها کند ویران

وگر این شیوه را از من کند بنیاد از آن خوش تر

به کوی عاشقی عرض تجمل گو مکن خسرو

که شیرین را بود بی برگی فرهاد از آن خوش تر

خوش است آب حیات از بهر قید زندگی اما

گرم تیغ تو از هستی کند آزاد از آن خوش تر

فغانی را کشد ناز و عتاب لاله رخساران

زبان طعن تو ای سوسن آزاد از آن خوش تر