شمارهٔ ۴۴۶

چنین تا کی به حسرت سوی آن گل پیرهن بینم

در آتش گردم و از دور سوی آن بدن بینم

گلش نشکفته می لرزید جانم چون بود اکنون

که مست و پیرهن چاکش به گلگشت چمن بینم

چه بر جانم رود چون بگذرد با تای پیراهن

به هرباری که چاک دامن آن سیم تن بینم

چو وقت آید که بینم یک نظر آن شکل آشفته

برد آیینه پیش روی و نگذارد که من بینم

فغانی چون نیفتد آتشم در جان بی طاقت

که آن بد مست را چون فتنه در هر انجمن بینم