شمارهٔ ۴۸۴

چشم من از نظاره آن زلف مشک بو

چون نافه تری ست که خون می چکد از او

یک قطره خون سوخته خال گلرخی ست

هر غنچه بنفشه که بینم به طرف جو

خونابه ای که می کشم از تیغ عشق تو

چون آب زندگی به گلو می رود فرو

خواهم چو گل سفینه دل را ورق ورق

هر یک ورق به دست نگاری فرشته خو

تو شاه بیت دفتر حسنی و معنیت

خلق جمیل و خوی خوش و صورت نکو

هر نازکی که بود نهان در نقاب حسن

خالت نمود از شکن زلف مو به مو

لب بسته ای فغانی و احباب مستمع

طوطی تویی درین شکرستان سخن بگو