شمارهٔ ۵۳۶

ای حدیثت شکر ناب چه شیرین سخنی

که به شیرینی گفتار شکر می شکنی

میتوان دید ز لطف بدنت جوهر جان

جان من باد فدای تو چه نازک بدنی

چاک زد پیرهن از رشک قبای تو چو گل

هر سهی قد که علم بود به گل پیرهنی

جان من یک نفس از ذکر لبت غافل نیست

هم تویی واقف این حال که در جان منی

می شوی یار رقیبان جفاکار مدام

فتنه در انجمن اهل وفا می فگنی

می کشد غصه هجرم چه دهی مژده وصل

این بشارت به کسی ده که بود زیستنی

آه جانسوز فغانی ز دل گرم مکش

دم نگه دار که بر جان خود آتش نزنی