شمارهٔ ۵۶۱

ای صبا منع گرفتاری بلبل می کنی

با وجود آنکه می دانی تغافل می کنی

صبر اگر باشد توان چیدن رطب از چوب خشک

آتشت گردد ریاحین گر توکل می کنی

نفی کس لازم نمی آید ز درد عاشقی

بلکه اثباتست اگر نیکو تأمل می کنی

چون نجوشد خونت ای عاشق که در بستان او

ارغوان می چینی و نظاره گل می کنی

در پریشانی مده خود را که یک سررشته است

آنچه نامش گاه زلف و گاه کاکل می کنی

گر بدانی ذره چندان نیست دور از آفتاب

ذره ای بالاتر آ تا کی تنزل می کنی

در جگر الماس داری و نمی گویی سخن

زهر می نوشی فغانی و تحمل می کنی