شمارهٔ ۱
فیاض لاهیجیالهی فیض مشرب ده که دلگیرم ز مذهب ها
نمی دانم چه می خوانند این طفلان به مکتب ها
مشقت های راه آمد برای راحت منزل
اگر مقصد تویی پس مختلف از چیست مذهب ها
سراب از دوری دریا به مردم آب می ماند
تو ای خورشید رخ بنما که گم گردند کوکب ها
فقیهان را نمی دانم حکیمان هرزه می گویند
بیا و پرده یک سو کن که گردد کشف مطلب ها
تو گر مقصد نباشی علم ها را حیف از دانش
تو گر مطلب نباشی حرف ها را وای بر لب ها
همان ناسفته بهتر گوهر دریای حیرانی
بیا تا بشکنیم ای هوشمندان جمله مثقب ها
ز تدبیر خرد کاری نیاید درد می باید
چراغی همچو داغ دل نمی سوزد درین شب ها
چون من از دانش آزادم چه اشراقی چه مشایی
چو من دیوانه افتادم چه مذهب ها چه مشرب ها
مرا هر عضو در هجران او سوز دگر دارد
نمی سازند با درمان کس فریاد ازین تب ها
به نام او پری دارند در دام نفس مردم
به یاد او هما در آشیان دارند قالب ها
به دامن می برد فیاض اثر امشب ز بالینم
نمی دانم به تلقین که دارد ورد یارب ها