شمارهٔ ۳

هرزه کمر نبسته ام کینة روزگار را

یاور خویش کرده ام صاحب ذوالفقار را

بیم خزان چه می کند در چمن امید من

من که به اشک آتشین آب دهم بهار را

ما و امید سجدة خاک دری که تا ابد

سرمة وعده می دهد دیدة انتظار را

سینه به داغ دل دهم در غم عشق تا به کی

در شکنم به کام دل حسرت لاله زار را

سر نکشد ز خاک غم دانة آرزوی من

چند شفیع آورم دیدة اشکبار را

جیب نفس چه می درد نالة دلکشی که من

در کف عشق داده ام دامن اختیار را

چند چو فیاض کند دیدة من قطار اشک

گریه برون نمی برد از دل من غبار را