شمارهٔ ۸

گفته ای بیدار باید عاشق دیدار ما

پاس این حرف تو دارد دیده بیدار ما

رتبة افتادگی را خوش به بالا برده ایم

سایه بر بالای خود می افکند دیوار ما

دوستان مرهم گذار و دشمنان الماس ریز

کس نمی داند علاج سینة افگار ما

چون نسیمی کز چمن برگ گلی آرد برون

ناله لخت دل برون کی آرد از گلزار ما

هر یک از پود نفس در دست تار ناله ایست

دیگر ای حسرت چه می خواهی ز جان زار ما

زهد زاهد شعبه ای از دودمان کفر ماست

خویشی نزدیک دارد سبحه با زنار ما

گرچه در آلوده دامانی مثل گشتیم لیک

آب رحمت می رود در جوی استغفار ما

تا کدامین فتنه بازش بر سر ناز آورد

بوی خون می آید امروز از در و دیوار ما

ما ز اوج آسمان بر آستان افتاده ایم

از مروت نیست فیاض این قدر آزار ما