شمارهٔ ۱۷

آتش چکد چو آب ز طرز بیان ما

گویی که شعله ایست زبان در دهان ما

از عکس چهره هر دو قدم در دیار عشق

طرح بهار ریخته رنگ خزان ما

امشب که داشتیم حدیث رخت نبود

دلسوزتر ز شمع کسی همزبان ما

چون خامة شکسته نویسان به وصف زلف

حرف درست سر نزند از زبان ما

هرگز کسی ز ضعف به ما ره نمی برد

گاهی ز ناله پرس چو خواهی نشان ما