شمارهٔ ۲۱

بسکه افسردگی از هجر تو شد پیشة ما

کان یاقوت بود بی تو رگ و ریشة ما

تا نباشد به نظر چهرة افروخته ای

خون معنی نزند جوش در اندیشة ما

نتوان برد به هر کاوشی از جا ما را

رگ لعلیم که در سنگ بود ریشة ما

پی ما گیر و دلیرانه درآ در صف عشق

روبه وهم ترا شیر کند بیشة ما

با همه ساده دلی غم چو امانت سپرد

پرده بر رنگ رخ می ندرد شیشة ما

رگ لعلی نتوان یافت درین کان فیاض

هم ز خون سر ما سرخ شود تیشة ما