شمارهٔ ۳۳

چو جوهر بر دم شمشیر او دادم دل خود را

به یمن تیغ او آخر گشودم مشکل خود را

نه چشم زخم برقی شد نه باد دامن آفت

که بر باد فنا دانسته دادم حاصل خود را

برو ای ابر آب رحمتی زن خاک آدم را

که من از اشک چشم خویش تر کردم گل خود را

به یک زخم دگر جان مرا در اضطراب افکند

نمی دانم چه سان معذور دارم قاتل خود را

مرا فیاض از آن بدخو شکایت بیش ازین نبود

که غمخوارانه تر بایست کشتن بسمل خود را