شمارهٔ ۴۱

چنان سودای او بر خویشتن پیچاند آتش را

که دود رفته در سر باز می گرداند آتش را

چو شمع چهره از برق طلوع می برافروزد

به گرد خویش چون پروانه می گرداند آتش را

نگاه گرم از بیمش نهفتم در پس مژگان

چه دانستم که مشت خس نمی پوشاند آتش را

ضعیفان را نباشد زور بازوی قوی دستان

سپند ما عبث بر خویش می خنداند آتش را

برآرد دود اگر از خرمن ما جای آن دارد

نگاه او که برق از سبزه می رویاند آتش را

عرق کز چهرة گلرنگ آتشگون فرو ریزد

اگر در آتش افشانند می سوزاند آتش را

به روی او گشاید غنچه و گل پر عرق گردد

گهی خنداند اخگر را گهی گریاند آتش را

چه سان با عارض او لاف یکرنگی تواند زد

که رخسارش به رنگی هر زمان گرداند آتش را

چنین کز ناله ام فیاض فوج شعله می جوشد

دم گرمم به خاکستر چرا ننشاند آتش را