شمارهٔ ۷۳

مستی مدام جام هوس می دهد مرا

گر دم زنم به دست عسس می دهد مرا

صیاد را چو نالة زارم اثر کند

از قید دام سر به قفس می دهد مرا

شان و شکوه عهد سلیمانیم گذشت

موری کنون به باد نفس می دهد مرا

ناز زمانه بهر غمی تا به کی کشم

این جام آرزو همه کس می دهد مرا

سیمرغ پر شکستة اوج قناعتم

گردون فریب بال مگس می دهد مرا

من آن نیم که گرد پی کاروان خورم

گاهی فریب ناله جرس می دهد مرا

فیاض اگر عنان نکشم طبع شوخ من

چون شعله سر به خار و به خس می دهد مرا