شمارهٔ ۹۲

زلف را با تیره بختی شد رخ جانان نصیب

پر عجب نبود که کافر را شود ایمان نصیب

بر در دارالشفای یأس رو تا بنگری

داغ را مرهم دچا رو درد را درمان نصیب

شکر طالع ما چه می کردیم در گلزار وصل

زخم دل را گر نمی شد هم لب خندان نصیب

دامن از لخت دل ناشاد پر دارم بس است

غنچه را گو باش برگ عیش در دامان نصیب

طالع نیکو برند وو بخت ناسازت دهند

در سر کوی محبت کرده اند ارزان نصیب

گوی دولت برد هر کس ترک ننگ و نام کرد

تا قیامت شد سر منصور را سامان نصیب

کوهکن جان کند و شیرین قسمت پرویز شد

سعی ننموده ست در تحصیل روزی جان نصیب

بازم از خاک دری فیاض چشم سرمه ایست

گر به تکلیفم کشاند سوی اصفاهان نصیب