شمارهٔ ۱۲۴

نی همین ناز تو تنها بهر قتل ما بس است

یک نگه از گوشة چشم تو عالم را بس است

دیده ام در گریة غم کیسه خالی کرده بود

آنقدر خون در دلم کردی که مدت ها بس است

ما دل خود را به بوی زلف دلبر داده ایم

گر جنون مردست عالم را همین سودا بس است

فتنه بهر کوهکن از سنگ پیدا می شود

رشک شیرین بعدازین بر صورت خارا بس است

حاجت آلایش دامان چندین غمزه نیست

یک تغافل کشتن فیاض را تنها بس است