شمارهٔ ۱۴۶

درون پرده نه پنهان عذار جانانست

که زیر ابر نهان آفتاب تابانست

به سیر لاله و گل دل نمی کشد هرگز

دلم ز غنچة پیکان او گلستانست

بدامنم نرسد هیچ گه ز کوتاهی

همیشه دست مرا کار با گریبانست

ز بس که آب نماندست در جهان خراب

ز چشمه ای که توان آب خورد پیکانست

درین جهان پر آشوب دون به خاطر جمع

به گوشه ای که توان بود کنج زندانست

گمان خاطر جمعی به غنچه نیز نماند

به عهد زلف بتان عالمی پریشانست

همیشه ناله به یک طرز می کنم فیاض

مرا نه عادت مرغ هزار دستانست