شمارهٔ ۱۵۵

جسم خاکی گر بمیرد آتش جان زنده است

گرد میدان گر نباشد مرد میدان زنده است

بهر خامی ها جفای روزگاران کیمیاست

آتش افسردگان دایم به دامان زنده است

گر ننالد کس چه فرق از زندگی تا مردگی

گر نه بلبل کس چه داند در گلستان زنده است

عشق باقی شد که فانی در بقای حسن شد

هر که یوسف دید داند پیر کنعان زنده است

اشک جان می کاهد اما عمر افزون می کند

تا ابد از نسبت لعلش بدخشان زنده است

با بزرگی شیوة کوچک دلی ها پیشه کن

تا ابد زین شیوه ها نام بزرگان زنده است

آرزوی طوف مشهد مرده را جان می دهد

تا ابد فیاض بر یاد خراسان زنده است