شمارهٔ ۱۶۴
فیاض لاهیجیبرفروزد جان و تن با آنکه داغ دل یکی ست
بینوایان را چراغ خانه و محفل یکی ست
لطف فرما ناوکی هر جا فرود آید خوشست
قدر تیر غمزه ات در دیده و در دل یکی ست
دشمنی های دو عالم با من از بیداد اوست
گرچه صد شمشیر بر سر می خورم قاتل یکی ست
نخل عشرت در دل من بار حسرت می دهد
هر چه می کارم درین در گشته ده حاصل یکی ست
رحمت عام تو هرگز شامل فیاض نیست
آخر این بیدل هم از یاران پا در گل یکی ست