شمارهٔ ۱۶۸
فیاض لاهیجیدر گلستان طفل شبنم تا به دوش گل نشست
غنچه از بی طاقتی خونابه نوش گل نشست
بوی گل غارتگر هوش است اما در چمن
نالة بلبل کمین آرای هوش گل نشست
حرف روی دلکشت می گفت بلبل در چمن
این سخن چون گوهر شبنم به گوش گل نشست
هفتة گل زود آخر شد که بلبل بر بهار
آب زد از گریه چندانی که جوش گل نشست
زخم را فیاض اگر آغوش بگشایی ز هم
در چمن عمری توان حسرت فروش گل نشست