شمارهٔ ۱۷۲

موسی اگر ندارد تاب نگاه دوست

گستاخ گو مرو به سوی جلوه گاه دوست

با خون صد شهید به میزان برابرست

خونی که صرف آبله گردد به راه دوست

ناز سپیده دم چه کشم چون برآمدست

خورشید من ز مشرق زلف سیاه دوست

روز جزا اگر طلب خون خود کنم

عالم بود گواه من و من گواه دوست

فیاض جرم بی گنهی قاتل تو شد

روز جزا بس است همین عذرخواه دوست