شمارهٔ ۱۸۱

حسن صورت از بتان چون طبع آتشناک نیست

خانه سوز صبر من جز شعلة ادراک نیست

پاکی دامان حسن از دولت شرم و حیاست

بی حیا گر دامن آیینه باشد پاک نیست

روی گرمی مجلسم هرگز ز شمع کس ندید

مجلس افروزی مرا چون آه آتشناک نیست

غیر گو آسوده خاطر بگذرد از پیش ما

آتش ما را دماغ خصمی خاشاک نیست

در کف اندیشة ما کار اسطرلاب کرد

پیش ما جام جمی بهتر ز برگ تاک نیست

در سر کوی بتان از اشک آتش جوش ما

مشت خاکی نیست کانجا اخگری در خاک نیست

تا درین غمخانه ای فیاض با محنت بساز

نوشداروی طرب در حقة افلاک نیست

گریه را بی کاوش مژگانت آب و رنگ نیست

ناله بی کیفیت درد تو سیر آهنگ نیست

کی لب ناکام رنگ از بوسة او می برد

زآنکه در بازار دست او حنا را رنگ نیست

پای لغزی در ره عقل است ورنه با جنون

بوسه را ره بر دم شمشیر بران تنگ نیست

گام اول منزل عجزست در وادی عشق

ماندگی ها اندرین ره بستة فرسنگ نیست

رهروان را پا نمی آید ز شادی بر زمین

در ره دیوانگی فیاض باک از سنگ نیست