شمارهٔ ۱۸۳

تلخ کامی های ما از گردش ایام نیست

اندر آن کشور که ماییم آسمان را نام نیست

هر که را نسبت به چشمت بیشتر ناکام تر

کی میان تلخ کامان تو چون بادام نیست

کار ما بی طاقتان را می توان از خنده ساخت

احتیاج لب به زهر آغشتن دشنام نیست

در میان خاکم و خون بی تاب زخم دیگرست

اضطراب مرغ بسمل از پی آرام نیست

شیخ و مفتی را ز بزم عاشقان پا کوته است

خلوت خاص غم است اینجا و بار عام نیست

در هوای این گلستان چشم عنقا می پرد

لیک می داند که اینجا دانه ای بی دام نیست

ترک ننگ و نام کن فیاض اگر دردیت هست

عاشقان را در جهان ننگی بتر از نام نیست