شمارهٔ ۲۰۶

کسی ز ننگ به من گرچه روبه رو نگذاشت

خوشم که دست سبو دست من فرو نگذاشت

خوشم که آینه هر چند کرد بی رویی

نقاب جانب روی ترا فرو نگذاشت

ز زخم های تن خسته خون دل همه رفت

فغان که تیغ تو آب مرا به جو نگذاشت

هزار مطلب سرگشته در کشاکش بود

نگاه گرم تو ما را به گفتگو نگذاشت

بس است این قدر از دوست آرزو فیاض

که غمزه اش به دلم هیچ آرزو نگذاشت