شمارهٔ ۲۱۲
فیاض لاهیجیدر ازل سوز محبت در دل ما جا گرفت
از دل ما بود هر جا آتشی بالا گرفت
داشتیم امشب حدیث روی جانان بر زبان
در میان برجست شمع و از زبان ما گرفت
پیش ازین هرگز متاع جلوه این قیمت نداشت
نخل بالادست او این نرخ را بالا گرفت
تخته ای بعد از شکستن هم نیامد بر کنار
کشتی ما عاقبت کام دل از دریا گرفت
دامن مقصود اگر در کف نباشد گو مباش
گردبادم می توانم دامن صحرا گرفت
این چنین کز رفتن ما می شود خوشحال دوست
رفته رفته می توانم در دل او جا گرفت
از ازل سر در پی ما تیره بختان کرده بود
ما برون رفتیم غم فیاض را تنها گرفت