شمارهٔ ۲۱۵

تا گریبان من اینک گرد دامانم گرفت

خاک دامنگیر غم آخر گریبانم گرفت

شهسوار غم که جز من مرد میدانی نداشت

در کمینم کرد تا آخر به میدانم گرفت

من که جنگ روبرو با عشق کردم سال ها

من نمی دانم چه کرد آخر که پنهانم گرفت

من شراری را به دامن تیز می کردم کزو

شعله ای در دامنم افتاد و در جانم گرفت

گفتی ای فیاض دل را چون گرفت آن مه ز تو

چون گرفتن را نمی دانم ولی دانم گرفت