شمارهٔ ۲۱۶

گلستان از خنده اش طرح گل خندان گرفت

نوبهار از جلوه اش سامان صد بستان گرفت

شعله ای هر جا که در بزم محبت شد بلند

سوخت ما را دل اگر پروانه را دامان گرفت

هستی عاشق حجابی بود پیش راه وصل

دست تا برداشت از خود دامن جانان گرفت

عشق در اول شراری بود از دامان حسن

گشت آخر شعله ای در کفر و در ایمان گرفت

نیست در دارالشفای عشق غیر از ما طبیب

هر که آمد از دل پردرد ما درمان گرفت

حسن کین از ناتوان بیش از توانا می کشد

دل ز خسرو برد و از فرهاد مسکین جان گرفت

دل به تنگ آمد ز غم فیاض تا کی ضبط خویش

آستین بر چشم گریان بیش ازین نتوان گرفت