شمارهٔ ۲۲۸

درد مرا به عیسی مریم چه احتیاج

ناسوز گشت زخم به مرهم چه احتیاج

اسباب تیره روزی من کم نمی شود

بختم بلند باد به ماتم چه احتیاج

توفان نمی به دامن مژگان من نداد

دریای را به قطرة شبنم چه احتیاج

زخم دلم نمک چش الماس کرده است

هر دم نمک فشانی مرهم چه احتیاج

داغ مرا که نیش ز بیگانه می خورد

هر لحظه زخم کاوی محرم چه احتیاج

کم کرده ای وظیفة درد من ای فلک

بیش ار نمی کنی غم دل کم چه احتیاج

فیاض شبنم مژه کشت مرا بس است

این سیل های اشک دمادم چه احتیاج