شمارهٔ ۲۴۰

وجودت تا ز چشم کیمیای امتیاز افتد

چو سیم قلب یک دم کاش راهت بر گداز افتد

تو کز هول صراط از پا فتادی وه نمی دانم

چه خواهی کرد اگر ره بر دم شمشیر ناز افتد

چه یکرنگی است این یارب که گر محمود را بر دل

شکست از غم رسد چین بر سر زلف ایاز افتد

خوشا بخت همایون فال مرغی کز شگون بختی

کند تا سر برون از بیضه در چنگال باز افتد

دلی کو از ازل با خاکساری الفتی دارد

گرش چون آفتاب از خاک برگیرند باز افتد

چنین کز اهل دل زلف درازت می رباید دل

از آن ترسم که شهراه حقیقت بر مجاز افتد

مرا تا عمر باقی شکوة زلف بتان باقی ست

مبادا آنکه کس را درد دل دور و دراز افتد

زمانی نگذرد کان مه به بیدادیم ننوازد

خوش آن عاشق که معشوقش چنین عاشق نواز افتد

شدم بیچاره تر تا چاره ام در دست گردون شد

مبادا کار کس هرگز به بند کارساز افتد

اگر خواهی که یابی قبلة حاجت برو سر نه

به هر جایی که اشک از گوشة چشم نیاز افتد

برون پرده ای آگه نیی از اضطراب دل

دلت فیاض خواهم محرم اسرار راز افتد