شمارهٔ ۲۵۳

کسی که صبر به جنگ عتاب می آرد

کتان به عربدة ماهتاب می آرد

اگر دلی چو خمت نیست سر به خشت مزن

فراخ حوصله تاب شراب می آرد

مراست بخت سیه کاسه ای که همچو حباب

تهی پیاله ز دریای آب می آرد

سخن ز بخت نگویی به بزم زنده دلان

که این حدیث چو افسانه خواب می آرد

هزار مسیلة شرح بیقراری را

بدیهة سر زلفش جواب می آرد

رخ از پیاله برافروخت وه که این جادو

ستاره می برد و آفتاب می آرد

درون پرده ترا دید و محو شد فیاض

نقاب اگر بگشایی که تاب می آرد