شمارهٔ ۳۳۸

بیا که بی تو نه ساغر نه شیشه می ماند

تو چون نباشی مجلس به بیشه می ماند

تو رفتی از دل و در سینه آرزوت به جاست

که چون نهال شود کنده ریشه می ماند

ستم زیاده ز حد می کنی و پنداری

که ملک دل به تو بیداد پیشه می ماند

از آن به سیر گلستان نمی رود زاهد

که شکل غنچه سراپا به شیشه می ماند

دگر به یاد که در کوه کندنی فیاض

که نالة تو به آواز تیشه می ماند